Kunst & Muziek  donderdag 9 januari 2020

Jan Spreen komt samen met zijn geliefde Willy uit Cornillon Confoux, Frankrijk onze kant op om deze Kunst & Muziek avond op te leuken.
Jan Spreen heeft ons laatst, het onderstaand verhaal toevertrouwd.

“Een paar weken geleden las ik een zinnetje, in een commentaar op een YouTube filmpje, waarbij ik dacht:
Ah! ik ben niet de enige, dat lucht op!

Wat had ik gelezen? Dit:

Ik ben begonnen met gitaar spelen, liedjes van onder anderen Bob Dylan, want ik meende dat ik dan misschien wel de aandacht zou krijgen van een leuk meisje. Een paar jaar later ontdekte ik de klassieke gitaar muziek, ben er volledig van onder de indruk geraakt en heb er met m’n hele ziel mijn leven aan gewijd.

Nou kan ik niet zeggen dat ik mijn gehele leven met hartstocht aan de klassieke gitaarmuziek heb gewijd, maar van pakweg 1971 tot 1986 komt bovenstaand citaat behoorlijk in de richting van mijn toenmalige levensloop.

Die eigenlijk begonnen is in 1970, toen mijn geliefde me de deur wees en zei: “Ik vind het niet leuk meer”. Ik kende haar van de lagere school, we waren tien en zaten in dezelfde klas. Ze schreef me een briefje met “Ik wil wel met jou”. We kregen echte verkering toen we zestien waren, voor mij was het voor het leven, maar zij vond het welletjes na een maand of zes en mijn wereld stortte in. Later, wat half overeind gekrabbeld, zong ik melancholische liedjes van Leonard Cohen.

Ik zal een jaar of 20 zijn geweest toen ik voor het eerst wat instrumenteels probeerde op m’n gitaar, noten had ik leren lezen met accordeon. Daar was ik mee gestopt op m’n vijftiende, accordeon spelen was toen totaal not done en helemaal niet voor de meisjes van mijn (fantasie-)wereldje. Een kennis van de middelbare school, toevallig weer tegen het lijf gelopen in Groningen waar ik chemie was gaan studeren, had een LP van Christopher Parkening met gitaarmuziek van Bach. Ik was meteen om, die kant wilde ik ook op. Ik heb een paar maanden eens per twee weken gitaarlessen genomen en vooral, me absoluut en totaal in de strijd gegooid. Niets was me te dol, alles was te leren, vond ik. Tien uur per dag gitaar spelen, het was geen uitzondering. Tegenwoordig, als ik weer eens terug kijk naar die tijd, komt het me over als pure waanzin. Binnen een jaar had ik een repertoire van meer dan een uur met stukken als Asturias, Recuerdos de l’Alhambra, een fuga van Bach in A mineur, een canzonetta van Mendelssohn. En ging optreden, ‘s zomers, liftend door Scandinavië en later door Frankrijk.
De klad is er langzaam ingekomen nadat ik mijn chemiestudie had afgebroken en naar het Sweelinck Conservatorium van Amsterdam ben gegaan. Beetje bij beetje gingen spontaniteit, originaliteit en ongeremde inzet eraf. Vrijwillige liefhebberij werd ongemerkt dwangmatig bezig zijn, en gitaarles geven kwam me na een tijdje helemaal de strot uit. Leerlingen die eens per week hun gitaar uitpakken om van jou te leren spelen, een ramp is het.

Enfin, nu ik bovenstaande eens nalees, vraag ik me plots af hoe interessant mijn verre verleden voor de nietsvermoedende lezer is. Lezer die er ineens wel mee zit opgescheept en zal moeten leren ermee verder te leven.

Misschien is het leuker het “Willians Lied” eens te beluisteren, waarin één en ander wordt bezongen:
Klik op de link https://janspreen.com/2017/12/19/willians-lied

Om een lang verhaal kort te maken, ik heb in 1986 de gitaar aan de wilgen gehangen en ben computerprogramma’s gaan maken, hetgeen hier niet veel ter zake doet.

Wat hier wel ter zake doet is het feit dat mijn in 1970 verloren liefde in 2013 weer van zich heeft laten horen. En vooral, dat we sinds die tijd samen, in hetzelfde bootje, op de oceaan van het leven rondzwerven.
Op een novemberavond in 2016, we hadden het over Leonard Cohen, vroeg ze me een stukje voor haar te spelen op mijn gitaar, of een liedje van Leonard Cohen te zingen. Ik heb toen meteen geantwoord, dat ik dat absoluut niet meer kon. Maar haar verzoek liet me niet los en de volgende dag ben ik toch wat gaan rommelen. Twee weken later lukte het me om Avalanche op te nemen met mijn mobieltje. Ik heb die opname meteen naar Leersum gestuurd, mijn lief was bij haar zusje Dia en diens levensgezel Aar. Hun reactie op mijn muzikale appje was hartverwarmend en de gevolgen van het motiverende zetje dat ik toen van mijn drie musketiers heb gekregen, zal op 9 januari 2020 op de kunst en muziek avond weer te beluisteren zijn”

Dia Mulderij is de zus van Willy en wil graag het thema “Kunst maken van zwerfafval en wegwerp producten” kiezen voor deze Kunst & Muziek avond op 9 januari 2020 van 17.00-18.00
Heeft u nog waardevolle wegwerpmaterialen (alliteratie) meld dat dan even bij Dia.

Heeft u interesse?
U bent vanaf 16.30 uur van harte welkom in het Gildehuis.
Entree 6 euro inclusief materiaal, muziek, soep en hartige hap.
Aanmelden kan ook bij Henriëtte of Bob